Borðarðu einhvern tímann ís án þess að fá samviskubit?
Geturðu fengið þér sneið af girnilegri súkkulaðiköku án þess að hugsa strax:
„Ég ætti nú eiginlega ekki að vera að borða þetta“?
Frestarðu því að fara í frí þar til þú hefur safnað „nógu miklum“ peningum?
Frestarðu ferðalaginu þar til betur stendur á?
Frestarðu heimsókninni til vinarins sem þú hefur ætlað að hitta í marga mánuði, jafnvel ár?
Frestarðu gleðinni vegna þess að það er alltaf eitthvað „mikilvægara“ sem þarf að klára fyrst?
Við þekkjum þetta mörg.
Við ætlum að gera hlutina seinna.
Við ætlum að njóta lífsins þegar verkefnin klárast.
Við ætlum að slaka á þegar allt er komið í röð og reglu.
Við ætlum að ferðast þegar peningarnir eru meiri.
Við ætlum að hringja þegar við höfum betri tíma.
Við ætlum að leika okkur þegar lífið verður aðeins minna annasamt.
En svo líða dagarnir. Vikurnar. Árin.
Og lífið bíður ekki.
Það er auðvelt að detta í þá gryfju að halda að lífið byrji seinna.
Þegar við erum komin í betra form.
Þegar við eigum meiri pening.
Þegar börnin eru eldri.
Þegar vinnan róast.
Þegar húsið er tilbúið.
Þegar við höfum meiri tíma.
Þegar við erum orðin öruggari.
Þegar allt er aðeins fullkomnara.
En sannleikurinn er þessi:
Það kemur sjaldan fullkominn tími.
Það verður alltaf eitthvað. Eitthvað verkefni. Einhver reikningur. Einhver ábyrgð. Eitthvað sem þarf að laga, klára, skipuleggja eða redda.
Ef við bíðum alltaf eftir því að allt sé fullkomið áður en við leyfum okkur að njóta lífsins, þá gætum við endað á því að bíða mjög lengi.
Og það væri synd.
Því lífið er ekki bara stóru áfangarnir. Það er ekki bara útskriftin, brúðkaupið, draumaferðin, nýja húsið eða stóri sigurinn.
Lífið er líka kaffibollinn í rólegheitum.
Hláturinn við eldhúsborðið.
Göngutúrinn í fersku lofti.
Óvænta heimsóknin.
Spilakvöldið með fjölskyldunni.
Ísinn sem þú borðar án sektarkenndar.
Augnablikið þar sem þú stoppar og hugsar:
„Þetta er gott.“
Við eyðum stundum of mikilli orku í að velta fyrir okkur hvað öðrum finnist.
Hvað mun fólk hugsa?
Er þetta nógu skynsamlegt?
Er ég of gömul/gamall fyrir þetta?
Er þetta asnalegt?
Er þetta ábyrgðarlaust?
Hvernig „á“ ég eiginlega að lifa?
En lífið þitt er ekki kosningabarátta fyrir samþykki annarra.
Þú þarft ekki að lifa eftir því hvernig þú heldur að aðrir haldi að þú eigir að lifa. Þetta er þitt líf. Þín ferð. Þinn tími. Þín sambönd. Þín gleði.
Auðvitað þurfum við að bera ábyrgð. Auðvitað þurfum við að sinna skyldum, vinna, borga reikninga, hugsa um heilsuna og standa okkur í lífinu.
En ábyrgð án gleði verður þung.
Það er hægt að vera ábyrg/ur og samt lifa.
Það er hægt að hugsa um framtíðina og samt njóta dagsins.
Það er hægt að spara peninga og samt skapa fallegar minningar.
Það er hægt að sinna verkefnum og samt leyfa sér að leika sér.
Lykillinn er jafnvægi.
Ekki að henda öllu frá sér og lifa stjórnlaust.
Heldur að hætta að fresta öllu sem nærir hjartað.
Þegar fólk kveður ástvin koma oft upp sömu hugsanirnar.
Orðin sem voru aldrei sögð.
Heimsóknin sem var alltaf frestað.
Ferðin sem átti að fara seinna.
Símtalið sem beið of lengi.
Tíminn sem hefði mátt gefa oftar.
Hláturinn sem hefði mátt vera meiri.
Faðmlagið sem hefði mátt endast lengur.
Þegar við stöndum frammi fyrir missi verður svo skýrt hvað skiptir raunverulega máli.
Ekki pósthólfið.
Ekki verkefnalistinn.
Ekki fullkomið heimili.
Ekki hvað fólk úti í bæ hélt.
Ekki hvort allt var alltaf rökrétt og praktískt.
Heldur fólkið.
Stundirnar.
Kærleikurinn.
Minningarnar.
Það sem við gerðum saman.
Það sem við þorðum að segja.
Það sem við leyfðum okkur að upplifa.
Við þurfum ekki að bíða eftir sorginni til að átta okkur á þessu.
Við getum vaknað núna.
Hvenær fékkstu þér síðast eitthvað gott án þess að skamma þig í huganum?
Hvenær fórstu síðast óvænt í heimsókn til einhvers sem þér þykir vænt um?
Hvenær hringdir þú síðast í vin sem þú hefur oft hugsað til, en aldrei „haft tíma“ til að heyra í?
Hvenær fórstu síðast út með börnunum að leika í snjónum, rigningunni eða sólinni?
Hvenær fóruð þið síðast í bíó, spiluðuð saman, bökuðuð köku, dönsuðuð í stofunni eða gerðuð eitthvað sem var alls ekki nauðsynlegt — en ótrúlega gott fyrir sálina?
Við þurfum meira af slíku.
Ekki vegna þess að lífið sé alltaf auðvelt.
Heldur einmitt vegna þess að það er það ekki.
Gleðin er ekki aukaatriði. Hún er næring.
Margir fullorðnir verða svo uppteknir af því að vera ábyrgir að þeir gleyma að vera lifandi.
Við hættum að leika okkur.
Við hættum að gera hluti bara af því að þeir eru skemmtilegir.
Við hættum að syngja hátt í bílnum.
Við hættum að dansa.
Við hættum að prófa eitthvað nýtt.
Við hættum að vera forvitin.
Við hættum að hlæja nógu oft.
En innra með okkur er enn barn sem kann að undrast. Barn sem kann að gleðjast yfir einföldum hlutum. Barn sem þarf ekki fullkomna ástæðu til að leika sér.
Það barn þarf stundum að fá pláss.
Það þarf að fá að borða ís.
Fara í sund.
Hlæja að einhverju kjánalegu.
Fara í bíó á miðvikudegi.
Búa til kakó.
Spila.
Teikna.
Fara út í snjóinn.
Kaupa blóm.
Fara í göngutúr án markmiðs.
Segja: „Af hverju ekki?“ í staðinn fyrir: „Seinna.“
Lífið verður ekki minna ábyrgðarfullt þó þú leyfir þér að njóta þess.
Það verður bara ríkara.
Stundum bíðum við eftir leyfi til að njóta lífsins.
Leyfi frá aðstæðum.
Leyfi frá bankareikningnum.
Leyfi frá líkamanum.
Leyfi frá öðrum.
Leyfi frá samviskunni.
Leyfi frá fullkomnum tíma.
En kannski þarftu ekki meira leyfi.
Kannski þarftu bara að ákveða að lífið þitt megi innihalda meiri gleði núna.
Ekki þegar allt er orðið fullkomið.
Ekki þegar þú ert búin/n að grennast.
Ekki þegar þú ert komin/n lengra.
Ekki þegar þú ert búin/n að sanna þig.
Ekki þegar einhver annar segir að þú megir.
Núna.
Þú mátt njóta lífsins þótt þú sért enn að vinna í þér.
Þú mátt hlæja þótt þú hafir áhyggjur.
Þú mátt hvílast þótt verkefnalistinn sé ekki búinn.
Þú mátt skapa minningar þótt þú sért ekki með fullkomna áætlun.
Þú mátt vera hamingjusöm/samur í litlum augnablikum, jafnvel þótt lífið sé ekki allt komið á sinn stað.
Það er ekki kæruleysi.
Það er viska.
Byrjaðu á einni einfaldri spurningu:
Hvað hef ég endalaust verið að fresta sem myndi gleðja mig eða fólkið mitt?
Hefur þig langað að heimsækja vin?
Hefur þig langað að bjóða fólki í mat?
Hefur þig langað að fara í stutta helgarferð?
Hefur þig langað að eiga gæðastund með makanum?
Hefur þig langað að gera eitthvað skemmtilegt með börnunum?
Hefur þig langað að prófa eitthvað nýtt?
Hefur þig langað að taka þér frídag án samviskubits?
Að tala endalaust um hlutina lætur þá ekki gerast.
Veldu eitt atriði sem þú hefur lengi verið að hugsa um.
Ekki tíu.
Ekki allt lífið.
Bara eitt.
Og ákveðdu að færa það úr „einhvern tíma“ yfir í „núna“.
Það er lítið gagn í draumi ef honum fylgir aldrei næsta skref.
Ef þig hefur lengi langað að eiga skemmtilega helgi með makanum, spurðu þá:
Hvenær getum við farið?
Hvað þarf að skipuleggja?
Þurfum við barnapössun?
Hvað má þetta kosta?
Getum við gert þetta einfalt?
Getum við gert þetta án þess að eyða miklum pening?
Stundum höldum við að gleði þurfi að vera dýr. En margar bestu stundir lífsins kosta lítið eða ekkert.
Göngutúr.
Nestispakki.
Heimabíó.
Spilakvöld.
Sundferð.
Kakó og spjall.
Bíltúr án áfangastaðar.
Óvænt heimsókn.
Kvöld þar sem símarnir eru lagðir til hliðar.
Skrifaðu niður skrefin.
Ekki hafa þetta flókið. Flækjustig drepur framkvæmd. Hafðu þetta einfalt, skýrt og framkvæmanlegt.
Spyrðu:
Hvað er fyrsta skrefið?
Taktu það.
Við setjum fundi á dagskrá.
Við setjum læknistíma á dagskrá.
Við setjum vinnuverkefni á dagskrá.
Við setjum skutl, þrif, reikninga og skyldur á dagskrá.
En gleðin?
Hún á líka skilið pláss.
Ef þú bíður eftir því að tími fyrir gleði birtist af sjálfu sér, geturðu þurft að bíða lengi. Þess vegna þarf stundum að setja gleðina inn í dagatalið.
Skrifaðu niður lista yfir hluti sem þig langar að gera.
Fá þér bananasplitt.
Fara í bíó.
Eiga dekurdag.
Fara út að borða.
Gista eina nótt á hóteli.
Fara í fjallgöngu.
Prófa dansnámskeið.
Fara í sund með börnunum.
Bjóða vinum í mat.
Fara í dagsferð.
Prófa eitthvað sem þú hefur aldrei prófað áður.
Listinn þarf ekki að vera skynsamlegur. Hann þarf að vera lifandi.
Settu svo eitt atriði inn í vikuna.
Ekki bíða eftir rétta skapinu. Gleðin kemur oft eftir að við byrjum, ekki áður.
Ekki fresta fallegu orðunum.
Segðu fólkinu þínu að þér þyki vænt um það.
Segðu takk.
Segðu fyrirgefðu.
Segðu „ég sakna þín“.
Segðu „mig langar að hitta þig“.
Segðu „þú skiptir mig máli“.
Við höldum stundum að fólk viti þetta alveg.
Kannski veit það það.
En það þarf samt að heyra það.
Falleg orð sem eru geymd of lengi geta orðið að eftirsjá. Falleg orð sem eru sögð í dag geta orðið að minningu sem lifir.
Það er hægt að njóta án þess að fara í öfgar.
Það er hægt að fá sér ís án þess að gera hann að sjálfsniðurrifi.
Það er hægt að hvílast án þess að kalla sig lata/n.
Það er hægt að taka frí án þess að finnast maður vera að svíkja allt.
Það er hægt að gera eitthvað skemmtilegt án þess að þurfa að afsaka það.
Sektarkennd stelur oft gleðinni úr einföldustu augnablikunum.
Lærðu að segja:
„Ég má njóta þessa.“
Ekki af því að lífið sé fullkomið.
Heldur af því að lífið er dýrmætt.
Ertu að fresta lífinu?
Kannski ekki öllu lífinu. En kannski einhverjum mikilvægum hluta þess.
Kannski gleðinni.
Kannski leiknum.
Kannski nándinni.
Kannski ferðalaginu.
Kannski samtalinu.
Kannski hvíldinni.
Kannski draumnum.
Kannski þér sjálfri/sjálfum.
Þá er þetta góð stund til að stoppa og spyrja:
Hvað ef ég hætti að bíða?
Hvað ef ég leyfði mér að lifa aðeins meira núna?
Hvað ef ég tæki eitt skref í átt að gleði í þessari viku?
Lífið þarf ekki alltaf stórar breytingar til að verða fallegra.
Stundum þarf bara að segja já við einu augnabliki.
Einni heimsókn.
Einu símtali.
Einni gönguferð.
Einu kvöldi með fólkinu þínu.
Einu brosi.
Einni kökusneið án sektarkenndar.
Einni ákvörðun um að fresta ekki lengur öllu sem skiptir máli.
Við erum aðeins að eldast, það er bara þannig. En það þýðir ekki að við eigum að verða minna lifandi.
Þvert á móti.
Leyfðu barninu í þér að koma út að leika sér.
Leyfðu hjartanu að fá meira pláss.
Leyfðu lífinu að gerast núna.
Ekki einn daginn.
Í dag.