Velgengni og hamingja eru meðal þess sem flestir þrá innst inni. Við viljum finna gleði, frið, tilgang og þá góðu tilfinningu að lífið sé á réttri leið. Við viljum vakna með orku, finna til þakklætis og upplifa að við séum að lifa lífi sem skiptir okkur máli.
Samt gerist það oft að við leitum hamingjunnar á röngum stöðum.
Við leitum hennar í hlutum.
Við leitum hennar í stöðu.
Við leitum hennar í viðurkenningu annarra.
Við leitum hennar í því að eitthvað ákveðið þurfi fyrst að gerast áður en við megum vera ánægð.
Við segjum við okkur sjálf:
„Ég verð hamingjusöm þegar ég fæ betra starf.“
„Ég verð hamingjusöm þegar ég eignast meiri peninga.“
„Ég verð hamingjusöm þegar ég grennist.“
„Ég verð hamingjusöm þegar aðrir breytast.“
„Ég verð hamingjusöm þegar lífið verður auðveldara.“
En vandinn er sá að þegar hamingjan er alltaf bundin við eitthvað fyrir utan okkur sjálf, verður hún sífellt á flótta. Þá verður hún eins og marklína sem færist alltaf lengra í burtu.
Þegar eitt markmið næst, kemur annað.
Þegar eitt vandamál leysist, birtist annað.
Þegar við fáum það sem við héldum að myndi færa okkur hamingju, dofnar áhrifin oft fljótt.
Þá stöndum við eftir og spyrjum:
Af hverju er ég ekki hamingjusamari?
Stundum minnir leit okkar að hamingjunni á manneskju sem gengur á milli herbergja í örvæntingarfullri leit að demantshálsfesti, án þess að taka eftir því að hálsfestin hefur verið um hálsinn á henni allan tímann.
Við leitum út um allt.
Við leitum í kringum okkur.
Við leitum hjá öðru fólki.
Við leitum í framtíðinni.
Við leitum í því sem við eigum ekki ennþá.
En gleymum að líta inn á við.
Hamingjan er ekki alltaf eitthvað sem við þurfum að finna. Stundum er hún eitthvað sem við þurfum að muna eftir. Hún er eitthvað sem við þurfum að rækta, velja, þjálfa og leyfa að fá meira pláss í lífi okkar.
Það þýðir ekki að ytri hlutir skipti engu máli. Auðvitað getur fallegt heimili, gott starf, fjárhagslegt öryggi, ferðalög, fallegur bíll eða skemmtileg upplifun veitt okkur ánægju. Slíkir hlutir geta bætt lífið og gert það þægilegra.
En þeir eru ekki sjálf uppspretta hamingjunnar.
Þeir geta glatt okkur tímabundið.
Þeir geta gefið okkur ánægju.
Þeir geta verið hluti af góðu lífi.
En þeir geta ekki borið alla ábyrgðina á innri friði okkar.
Við getum heldur ekki lagt hamingju okkar alfarið í hendur annarra. Það er dýrmætt að eiga gott fólk í kringum sig. Elskandi fjölskylda, góðir vinir, traust samband og styðjandi samfélag geta auðgað lífið gríðarlega.
En ef hamingja okkar veltur eingöngu á því hvernig annað fólk hagar sér, hvað það segir, hvað það gerir eða hvort það samþykkir okkur, þá verðum við mjög berskjölduð.
Þá getur skap annarra stjórnað deginum okkar.
Þá getur skoðun annarra stjórnað sjálfsmyndinni okkar.
Þá getur viðurkenning annarra ráðið því hvort við upplifum okkur verðmæt.
Það er brothætt leið til að lifa.
Við þurfum að geta notið fólks, elskað fólk og tekið á móti stuðningi frá fólki, án þess að afhenda því stjórnina á innri líðan okkar.
Hamingjan vex þegar við lærum að standa betur með okkur sjálfum. Þegar við hættum að bíða eftir því að heimurinn raðist fullkomlega upp áður en við leyfum okkur að finna frið.
Ein stærsta hindrun hamingjunnar er oft ekki það sem gerist í kringum okkur, heldur hvernig við hugsum um það sem gerist.
Við getum festst í þeirri trú að eitthvað eða einhver þurfi fyrst að breytast áður en við getum verið hamingjusöm.
En hvað ef hamingjan byrjar ekki síðar?
Hvað ef hún byrjar ekki þegar allt er orðið fullkomið?
Hvað ef hún byrjar með ákvörðun um að horfa öðruvísi á lífið í dag?
Það er mikilvægt að segja þetta af virðingu: Hamingja þýðir ekki að við séum alltaf glöð. Hún þýðir ekki að við afneitum erfiðleikum, sorg, veikindum eða áföllum. Hún þýðir ekki að við þurfum alltaf að brosa og láta eins og allt sé í lagi.
Raunveruleg hamingja er dýpri en það.
Hún er hæfileikinn til að finna ljósið þótt lífið sé ekki fullkomið.
Hún er ákvörðunin um að leyfa þakklæti að lifa samhliða áskorunum.
Hún er viljinn til að næra það góða, jafnvel þegar eitthvað er erfitt.
Hún er innri stefna, ekki tilviljun.
Hamingja er ekki alltaf sjálfkrafa tilfinning sem birtist upp úr þurru. Oft byrjar hún sem ákvörðun.
Ákvörðun um að hætta að bíða.
Ákvörðun um að leita minna að hamingjunni í hlutum og meira í eigin viðhorfi.
Ákvörðun um að taka eftir því sem er gott.
Ákvörðun um að rækta þakklæti.
Ákvörðun um að velja frið fram yfir stöðugan samanburð.
Ákvörðun um að vera ekki fórnarlamb allra aðstæðna.
Ákvörðun um að taka ábyrgð á eigin lífi, skref fyrir skref.
Við getum ekki alltaf valið hvað gerist fyrir okkur. En við getum smám saman lært að velja hvernig við mætum lífinu.
Við getum valið að anda dýpra.
Við getum valið að tala fallegar við okkur sjálf.
Við getum valið að sjá tækifæri í stað þess að sjá aðeins hindranir.
Við getum valið að beina athyglinni að því sem við höfum, í stað þess að hugsa stöðugt um það sem vantar.
Við getum valið að næra okkur með fólki, hugsunum og venjum sem lyfta okkur upp.
Þetta er ekki alltaf auðvelt. En það er hægt að æfa það.
Og það sem við æfum, það styrkist.
Spurningin er því ekki:
Hvar finn ég hamingjuna?
Heldur frekar:
Hvernig get ég leyft hamingjunni að fá meira pláss í mér?
Hamingjan byrjar oft þegar við hættum að elta hana eins og hún sé eitthvað fyrir utan okkur og förum í staðinn að rækta hana innra með okkur.
Með þakklæti.
Með nærveru.
Með kærleika.
Með heilbrigðum mörkum.
Með tilgangi.
Með því að velja hugsanir sem styðja okkur.
Með því að sleppa samanburði.
Með því að muna að lífið þarf ekki að vera fullkomið til að vera fallegt.
Þú þarft ekki að bíða eftir betra veðri, betri degi, betri aðstæðum eða betri útgáfu af sjálfum þér til að byrja.
Þú getur byrjað núna.
Prófaðu að segja þetta upphátt:
Hamingja mín byrjar með ákvörðun minni um að rækta hamingju innra með mér.
Segðu það aftur, hægar:
Ég vel að beina athygli minni að því sem nærir mig.
Ég vel að taka eftir því góða.
Ég vel að opna hjarta mitt fyrir gleði, friði og þakklæti.
Ég vel að muna að hamingjan er ekki langt í burtu. Hún byrjar hér. Hún byrjar í mér.
Hugleiddu þetta í smá stund:
Hefur þú einhvern tíma tekið meðvitaða ákvörðun um að verða hamingjusamari manneskja?
Ekki fullkomin manneskja.
Ekki alltaf glöð manneskja.
Ekki manneskja sem lendir aldrei í erfiðleikum.
Heldur manneskja sem velur aftur og aftur að snúa sér í átt að lífinu, ljósinu og því sem gefur kraft.
Það er öflug ákvörðun.
Þú getur sagt við sjálfa/n þig:
Ég, ____________________, ákveð í dag að rækta hamingju í lífi mínu.
Ég vel að minna mig á að hamingjan veltur ekki eingöngu á veðrinu, aðstæðum heimsins, skoðunum annarra eða því sem gerist í kringum mig.
Ég viðurkenni að ég hef rétt til að upplifa gleði, frið og þakklæti.
Ég vel að fylla líf mitt af meiri jákvæðni, meiri nærveru og meiri kærleika.
Ég leyfi ljósinu innra með mér að fá meira pláss.
Ég endurheimti hamingjuna og hamingjan endurheimtir mig.
Ég byrja núna.
Hamingja er ekki endilega stórkostlegt augnablik þar sem allt verður fullkomið. Hún getur verið miklu hljóðlátari.
Hún getur verið fyrsti kaffibollinn í rólegheitum.
Hún getur verið göngutúr í fersku lofti.
Hún getur verið samtal við manneskju sem skilur þig.
Hún getur verið augnablik þar sem þú hættir að berjast við sjálfa/n þig.
Hún getur verið ákvörðun um að sjá lífið með mildari augum.
Hamingjan er ekki alltaf hávær. Stundum er hún einföld. Stundum er hún ró. Stundum er hún þakklæti. Stundum er hún sú djúpa vitneskja að þrátt fyrir allt, þá er eitthvað gott hér.
Og kannski er þetta einmitt lykillinn:
Að hætta að bíða eftir hamingjunni eins og gesti sem kemur seinna.
Bjóðum henni inn núna.
Því hamingja er ekki aðeins eitthvað sem gerist.
Hamingja er eitthvað sem við veljum að rækta.
Dag eftir dag.
Hugsun eftir hugsun.
Skref fyrir skref.