Ég hef oft hitt fólk sem virðist, við fyrstu sýn, hafa allt sem margir sækjast eftir. Það hefur jafnvel átt farsælan starfsferil, góða vini, gott hjónaband, heilbrigð börn og öryggi í lífinu. Allt þetta sem við höldum stundum að eigi sjálfkrafa að færa okkur hamingju.

En samt vantar eitthvað.

Gleðin er ekki alveg til staðar. Lífsorkan er dauf. Innri neistinn virðist hafa minnkað. Fólkið finnur að eitthvað er ekki eins og það ætti að vera, en á erfitt með að setja fingurinn á hvað það er.

Það er einmitt þar sem spurningin vaknar:

Hvar er gleðin?

Ég ætla ekki að fullyrða að til sé eitt einfalt svar sem gildir fyrir alla. Gleðin er persónuleg. Hún býr ekki alltaf á sama stað hjá okkur öllum. En ég trúi því að við getum lært að leita á réttum stöðum. Og það sem skiptir mestu máli er að hver og einn fái tækifæri til að finna sitt eigið svar.

Því þegar svarið kemur innan frá, þá verður það miklu sterkara.

Það er þetta svokallaða „aha“-augnablik. Þegar eitthvað smellur. Þegar maður hugsar:
Já, einmitt. Þetta er það sem ég hef verið að sakna.

Þegar lífið lítur vel út, en hjartað fylgir ekki með

Margir festast í því að skapa líf sem þeir halda að þeir eigi að lifa. Þeir fylgja ráðleggingum annarra, væntingum fjölskyldu, samfélagsins eða hugmyndum um hvernig „rétt“ líf eigi að líta út.

Þeir mennta sig í því sem virðist skynsamlegt.
Þeir velja starfið sem lítur vel út á pappír.
Þeir sinna öllum skyldunum.
Þeir reyna að vera góðir makar, foreldrar, vinir og samstarfsfélagar.
Þeir standa sig.

En einhvers staðar á leiðinni getur eigin innri rödd orðið hljóðlátari.

Draumarnir fara aftar í röðina. Löngunin fær minna pláss. Það sem nærir sálina bíður sífellt betri tíma. Og áður en fólk veit af er það farið að lifa lífi sem virkar vel út á við, en nærir það ekki að innan.

Það er ekki vegna þess að fólkið sé vanþakklátt.
Það er ekki vegna þess að það kunni ekki að meta það sem það hefur.
Það er einfaldlega vegna þess að manneskjan þarf meira en ytri árangur til að upplifa raunverulega gleði.

Við þurfum tilgang.
Við þurfum tengingu.
Við þurfum lífsorku.
Við þurfum að finna að við séum að lifa í takt við okkur sjálf.

Innri röddin veit oft meira en við höldum

Ég trúi því að innst inni vitum við oft hvað veitir okkur gleði, frið og sátt. Við vitum hvað nærir okkur. Við vitum hvað kveikir í okkur. Við vitum hvað lætur okkur finna að lífið hafi dýpri merkingu.

En að vita og að gera er ekki sami hluturinn.

Þú gætir vitað innst inni að þig langar að breyta um stefnu.
Þú gætir vitað að þig langar að skapa eitthvað.
Þú gætir vitað að þú þarft meiri ró.
Þú gætir vitað að ákveðið samband, starf eða venja er að tæma þig.
Þú gætir vitað að þig langar að læra, kenna, hjálpa, skrifa, ferðast, syngja, stofna fyrirtæki, rækta líkama þinn eða gefa þér meira pláss.

En svo kemur óttinn.

Hvað ef mér mistekst?
Hvað mun fólki finnast?
Er þetta ekki of seint?
Er þetta ekki óraunhæft?
Má ég leyfa mér þetta?
Er ég eigingjarn ef ég fer að hlusta á sjálfan mig?

Þarna þurfum við að staldra við.

Það er ekki sjálfselska að næra sjálfan sig. Það er ábyrgð.

Það er ekki sjálfselska að hlusta á eigin þarfir. Það er heilbrigði.

Það er ekki sjálfselska að skapa líf sem gefur þér kraft. Það er forsenda þess að þú getir gefið meira af þér til annarra.

Þegar þú ert tómur að innan hefurðu minna að gefa. Þegar þú nærir þig, byggir þig upp og leyfir þér að blómstra, þá ferðu að geisla. Og sá geisli snertir líka fólkið í kringum þig.

Sérstaklega þá sem skipta þig mestu máli.

Hvað ertu hrædd/ur við að viðurkenna?

Ein mikilvægasta spurningin sem við getum spurt okkur er:

Hvað er ég hrædd/ur við að viðurkenna fyrir sjálfum mér?

Stundum er það óttinn sem heldur okkur föstum. Ekki skortur á hæfileikum. Ekki skortur á möguleikum. Ekki einu sinni skortur á tíma. Heldur ótti.

Ótti við að valda öðrum vonbrigðum.
Ótti við að taka ranga ákvörðun.
Ótti við að standa einn.
Ótti við að mistakast.
Ótti við að vera dæmdur.
Ótti við að leyfa sér að vilja meira.

Kannski hefur þú ekki sagt neinum hvað þig langar raunverulega. Kannski hefur þú ekki einu sinni leyft sjálfum þér að hugsa það til enda.

En fyrsta skrefið er ekki endilega að breyta öllu strax.

Fyrsta skrefið er að hlusta.

Gefðu innri röddinni þinni rými. Skrifaðu niður það sem kemur upp. Ekki dæma það. Ekki ritskoða það. Ekki segja strax: „Þetta gengur ekki.“ Leyfðu hugsununum bara að koma.

Hvað langar þig?
Hvað saknar þú?
Hvað kallar á þig?
Hvað myndir þú gera ef þú værir ekki svona hrædd/ur við álit annarra?
Hvað myndi gleðja þig, jafnvel þótt enginn annar sæi það?

Það getur verið magnað hvað kemur í ljós þegar við hættum að þagga niður í okkur sjálfum.

Ertu að lifa eða bara framkvæma?

Það er auðvelt að detta inn á sjálfstýringu.

Við vöknum, sinnum verkefnum, svörum skilaboðum, vinnum, reddum, skutlum, kaupum, þrífum, skipuleggjum og höldum áfram. Dagarnir líða. Vikurnar líða. Árin líða.

En svo kemur spurningin:

Er ég að lifa lífinu mínu, eða er ég bara að framkvæma það?

Það er stór munur þar á.

Að framkvæma lífið er að hlaupa á milli verkefna án þess að finna tengingu við þau.
Að lifa lífinu er að vera meðvitaður um hvað skiptir þig máli og velja í takt við það.

Það þýðir ekki að allt þurfi að vera skemmtilegt. Lífið inniheldur skyldur, ábyrgð og verkefni sem þarf að sinna. En ef stærsti hluti tímans fer í hluti sem hafa litla merkingu fyrir þig, þá er eðlilegt að gleðin fari að dofna.

Það er ekki alltaf lausnin að bæta meira við. Stundum er lausnin að sleppa.

Sleppa því sem tæmir þig.
Sleppa því að segja já þegar hjartað segir nei.
Sleppa því að reyna að vera allt fyrir alla.
Sleppa kapphlaupinu ef það er ekki að færa þig í átt að lífinu sem þú vilt lifa.

Þú þarft ekki að eiga sömu drauma og aðrir.
Þú þarft ekki að ganga sömu leið og aðrir.
Þú þarft ekki að réttlæta það sem nærir þig.

Gleðin vex oft þegar við hættum að lifa eftir uppskrift annarra og förum að hlusta betur á okkar eigin innri áttavita.

Það er aldrei of seint

Eitt það fallegasta við lífið er að það er alltaf hægt að taka nýja stefnu.

Það er aldrei of seint að byrja að hlusta betur á sig.
Það er aldrei of seint að gera breytingar.
Það er aldrei of seint að læra eitthvað nýtt.
Það er aldrei of seint að endurvekja draum.
Það er aldrei of seint að finna meiri tilgang, meiri ró og meiri gleði.

Breytingar þurfa ekki alltaf að vera stórar og dramatískar. Stundum byrja þær mjög hljóðlega.

Með einni heiðarlegri spurningu.
Með einu samtali.
Með einni ákvörðun.
Með einni nýrri venju.
Með einu litlu skrefi í rétta átt.

Sumir taka stór stökk. Aðrir þurfa að fara hægar. Hvort tveggja er í lagi. Það sem skiptir máli er að byrja að hreyfast í átt að lífi sem er sannara fyrir þig.

Það þarf hugrekki til að breyta.
Það þarf heiðarleika til að viðurkenna hvað vantar.
Það þarf skuldbindingu til að halda áfram.
Og stundum þarf stuðning, leiðsögn eða hjálp frá öðrum.

Það er ekki veikleiki að leita sér hjálpar. Það er oft eitt skýrasta merkið um að þú sért tilbúin/n að taka sjálfan þig alvarlega.

Hvar áttu að leita?

Gleðin finnst ekki alltaf þar sem við héldum að hún væri.

Hún er ekki alltaf í meiri peningum.
Ekki alltaf í fullkomnu útliti.
Ekki alltaf í viðurkenningu frá öðrum.
Ekki alltaf í því að ná næsta markmiði.

Stundum er gleðin í einfaldleikanum.

Í því að vera í takt við sjálfan sig.
Í því að vakna með tilgang.
Í því að gefa sér leyfi til að skapa.
Í því að elska og vera elskaður.
Í því að leggja eitthvað gott til.
Í því að hreyfa sig, anda, hlæja og vera til staðar.
Í því að hætta að svíkja sjálfan sig til að þóknast öðrum.

Gleðin er oft nær en við höldum, en hún heyrist illa þegar lífið er fullt af hávaða, hraða og væntingum annarra.

Þess vegna þurfum við stundum að stoppa og spyrja:

Hvað er raunverulega mitt?
Hvað nærir mig?
Hvað gefur mér frið?
Hvað kveikir lífsneistann minn?
Hvaða skref get ég tekið í dag?

Fyrsta skrefið

Þú þarft ekki að sjá alla leiðina til að byrja.

Þú þarft ekki að hafa allt kortið.
Þú þarft ekki að vita nákvæmlega hvernig þetta endar.
Þú þarft ekki að fá samþykki frá öllum.
Þú þarft ekki að vera óhrædd/ur.

Þú þarft bara að vera tilbúin/n að taka fyrsta skrefið.

Fyrsta skrefið gæti verið að viðurkenna hvað þig langar.
Fyrsta skrefið gæti verið að skrifa niður draum sem þú hefur þagað um.
Fyrsta skrefið gæti verið að hætta einhverju sem tæmir þig.
Fyrsta skrefið gæti verið að biðja um stuðning.
Fyrsta skrefið gæti verið að gefa þér leyfi til að lifa aðeins sannara lífi.

Því gleðin kemur ekki alltaf með látum. Stundum kemur hún sem róleg tilfinning um að þú sért loksins að ganga í rétta átt.

Og það er nóg til að byrja.

Stígðu fyrsta skrefið. Þú þarft ekki að sjá allan stigann. Stígðu bara fyrsta skrefið í góðri trú.

Gleðin bíður ekki endilega hinum megin við fullkomið líf. Hún byrjar oft á þeirri stundu sem þú ákveður að hlusta á sjálfan þig aftur.